Vandaag lig ik in het warme zand, in een duinpannetje verscholen voor de wind.
Soms heb je ruimte nodig om naar binnen te keren, om alle energie te verwerken en de tegengestelde krachten in jezelf bewust te zijn en te ‘ontwarren’.
Als ik het in mezelf ‘ontwar’ klaart het in mijn lichaam en bezigheden ook op. Het is toch wonderlijk hoe het werkt…
De wereld is een wonder…
De ruimte die je innerlijk kunt innemen en de rust die je daarbij ervaart zijn sterk afhankelijk van je zelfbeeld en van zelfwaardering. Maar wat is het ‘zelf’ eigenlijk?
Het impliceert alsof zelf ‘ik’ is, wat is dan het -ik-?
Angsten kunnen al worden getriggerd door iets eenvoudigs als een geluid, waarbij oude patronen omhoog kunnen komen van blokkades, die je soms al over levens met je meedraagt. Angst kan op de achtergrond een rol spelen, maar angst kan ook je leven beheersen.
De natuur is voor mij de plek om diepe rust en stilte toe te laten. De schoonheid en onvoorwaardelijke kracht van de natuur betekenen alles voor mij...
Het helende groen, de kleuren van alle seizoenen... De geur van de aarde en het mos. De zee en haar ritmische klanken.
In de kracht van vertrouwen vind je balans ...
de energiebalans om dieper in jezelf te keren en
je verbinding te ervaren met je innerlijke licht.
Zo nodig verdriet toe te laten
en vol vanuit je hele wezen te kunnen lachen.
"Ik aanvaard de stroom van het leven vol vertrouwen!"